Uzak dur benden! - Ahmet Çabuk

Uzak dur benden!

Şubat 27, 2016 tarihinde paylaşıldı

Uzak dur benden! Gölgeleme gözlerimi, yetinemediğin sözlerle. Dil dökmesin sevgim, suskun gerçeklere. Bitirme gecelerimi, sabahlarımı düşünme. Kahve tadında yalnızlıkları ve su götürmez yarınları sorgulama. Alıştırma mevsimine düşlerinin, gülüşünün müptelası etme. Dönüşü olmayan bir yola çıkarma beni, sonu sen olmayan hikâyeler yazdırma. Çünkü ben, zincirlere vurmuşum sana olan hislerimi, soğuk bir hücreye kapatmışım; bir kere güneşe çıkarırsam bu isyanı bastıramam.

 

Uzak dur benden! Yardan yaralı bir bakışa, yarım yamalı bir aşka daha, sürükleme beni. Benim hakikatim, senin hayalin olamaz. Öyle bir yerdeyim ki beni ölüm bile bulamaz. Ben aşk trafiğinde sarıda, her aşkı da yarıda kalmış biriyim. Kaç defa sınırlarda gezmişim, kaç kere sınır dışı edilmişim bir bilsen… Azılı bir suçlu gibi azat edilmişim mutluluktan, çok görülmüş her hevesim, vurgun yemiş her sevdam. Aşkım sadık kalmış fakat hayat ihanet etmiş bana… Uzak dur benden! Bana doğru attığın her adım, beni benden uzaklaştırır; attığın her adım, beni sona yaklaştırır. Ellerime dokunma, soğutulmuş tebessümler yetmez bana. Yüreğime dokunma, bir kelebek kanadı kadar hassas kalbim. Geçmişime dokunma, kangren olmuş tüm mazim. Saçlarıma dokunma, beyazını gözlerimden almış her telim. Uzak dur benden! Çünkü ben zincirlere vurmuşum sana olan hislerimi, bir hücreye kapatmışım. Bir kez güneşe çıkarırsam eğer bil ki bu isyanı bastıramam…

 

Ahmet Çabuk / Kara Kalpli Defter

Yorum Yaz

Facebook Sayfası

Seslendirilen Eserler



BÜLTEN ABONELİĞİ

SOSYAL MEDYA