Sessiz gidişler yordu beni hep, beklentisiz hasretler ve dokunulmamış özlemler… Rüya değildi oysa, aklın sınırlarında yaşanıyordu her şey ve lüzumu yoktu bitirmenin, kavuşmak bu kadar elzem iken… Oysa gitmeden dokunsaydın yüzüme, sesimi hapsetseydin omuzlarına, çekseydim kokunu ta iliklerime kadar, saçların düşseydi gölgeli gözlerime ve hep ölüm gibi hatırlasaydım seni…
Avucumun içindeyken ellerin, şimdi kara kalpli bir defterin öykülerine karıştı. Ne nefesim yeter ne yürek dayanır okumaya…
Ahmet Çabuk / Kara Kalpli Defter

“Sonbaharda sizlerle…”